Το «δεύτερο Όχι» που έφερε την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα στις 6 Απριλίου του 1941 - Η Γραμμή Μεταξά και τα παρακάλια του Μουσολίνι
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
Πώς φτάσαμε στην Επιχείρηση «Μαρίτα»; Η επίσκεψη του Γερμανού πρέσβη στον Κορυζή και η εισβολή στην Ελλάδα των χιτλερικών στρατευμάτων - Οι δυνάμεις των αντιπάλων κατά την εισβολή
Ο τίτλος του σημερινού άρθρου θα μπορούσε να είναι διαφορετικός: «Το δεύτερο Όχι» ή «Το ξεχασμένο Όχι», αλλά προτιμήσαμε να χρησιμοποιήσουμε έναν τίτλο που παραπέμπει ευθέως στο θέμα του άρθρου. Τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, σαν σήμερα, πριν 85 χρόνια.
Η επιχείρηση «Μαρίτα»
Ο Χίτλερ προσπάθησε δύο φορές να προσεγγίσει την Ελλάδα. Μάλιστα, η πρώτη φορά ήταν το καλοκαίρι του 1940, πριν δηλαδή την ιταλική επίθεση. Απαίτησε την παραίτηση του βασιλιά Γεωργίου Β’, ως εκφραστή των βρετανικών συμφερόντων, κάτι που δεν έγινε βέβαια δεκτό.
Προσφέρθηκε, ως ειρηνοποιός, να στείλει γερμανικές δυνάμεις μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών και πρότεινε να διατηρήσει η Ελλάδα τα εδάφη της Βορείου Ηπείρου που είχε καταλάβει. Και αυτή όμως η προσπάθεια απέτυχε. Βλέποντας την πανωλεθρία του Μουσολίνι έδωσε εντολή να εκπονηθεί ένα σχέδιο εισβολής στην Ελλάδα. Αυτό έλαβε την κωδική ονομασία «Μαρίτα». Αυτό ήταν το όνομα της μικρής κόρης του Στρατηγού Άλφρεντ Γιοντλ, αρχηγού του Γραφείου Επιχειρήσεων των γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Η επιχείρηση «Μαρίτα» σχεδιάστηκε να γίνει τον Μάρτιο του 1941. Όταν το πληροφορήθηκε ο Μουσολίνι έγινε έξαλλος. Ζήτησε από τον Χίτλερ και κατόρθωσε, να αναβληθεί η εισβολή στην Ελλάδα για να πραγματοποιήσει την εαρινή επίθεση του, που υποτίθεται ότι θα τσάκιζε τους Έλληνες. Εκείνοι οι οποίοι τσακίστηκαν βέβαια ήταν οι Ιταλοί (Ύψωμα 731 κ.λπ.). Η γερμανική επίθεση στην Ελλάδα ήταν πλέον αναπόφευκτη. Θα επιμείνουμε και εδώ, ότι ο Χίτλερ, μην θέλοντας να δυσαρεστήσει τον Μουσολίνι καθυστέρησε να επιτεθεί στην Ελλάδα. Όπου και πάλι χρειάστηκε σχεδόν δύο μήνες μέχρι να καταλάβει και την Κρήτη. Ίσως αυτή η χρονική καθυστέρηση να ήταν ολέθρια τελικά για τους Γερμανούς.
Πάντως, από τα τέλη του 1940 γερμανικά στρατεύματα μεταφέρθηκαν στη Ρουμανία, με τις στρατηγικής σημασίας πετρελαιοπηγές. Οι Ρουμάνοι κάλεσαν οι ίδιοι τον Χίτλερ να στείλει στρατεύματα στη χώρα τους, φοβούμενοι σοβιετική επίθεση. Στις 8 Φεβρουαρίου 1941 υπογράφτηκε στο Βουκουρέστι τριμερές σύμφωνο, μεταξύ Βουλγαρίας, Ρουμανίας και Γερμανίας και την 1η Μαρτίου 1941, η 12η Γερμανική Στρατιά, η οποία θα επωμιζόταν το κύριο βάρος της επίθεσης στην Ελλάδα μπήκε στο βουλγαρικό έδαφος και σε μία εβδομάδα η εμπροσθοφυλακή της έφτασε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Ήταν πλέον πασιφανές, ότι οι Γερμανοί ήταν έτοιμοι να εισβάλλουν στην Ελλάδα.
Η χώρα μας δεν πτοήθηκε και ο πρωθυπουργός Κορυζής που διαδέχτηκε τον Ιωάννη Μεταξά είπε ότι η Ελλάδα θα προέβαλε αντίσταση και εναντίον δεύτερης αυτοκρατορίας. Στο μεταξύ, οι Γιουγκοσλάβοι είχαν πυρετώδεις διαβουλεύσεις με τους Γερμανούς και στις 25 Μαρτίου 1941 αντιπροσωπεία τους υπέγραψε τη συμμετοχή της χώρας τους στις δυνάμεις του Άξονα. Ως ανταλλάγματα, οι Γιουγκοσλάβοι ζητούσαν την απόκτηση της Θεσσαλονίκης, τη μη διέλευση των γερμανικών στρατευμάτων από τη χώρα τους και τη μη συμμετοχή της Γιουγκοσλαβίας στον πόλεμο. Εύστοχα ο Δρ. Ιωάννης Σ. Παπαφλωράτος σημειώνει: «Το Βελιγράδι, για μία ακόμα φορά κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα μαχαίρωνε πισώπλατα την Αθήνα για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του». Ωστόσο, η συμπόρευση με τη Γερμανία προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στη Βελιγράδι.
Στρατιωτικό κίνημα ανέτρεψε την κυβέρνηση Τσβέτκοβιτς, το πρωί της 27ης Μαρτίου και τον Αντιβασιλέα Παύλο και στη θέση του τοποθετήθηκε ο πρίγκιπας Πέτρος, που κηρύχθηκε ενήλικος (αν και είχε γεννηθεί στις 6/9/1923 και δεν είχε συμπληρώσει τα 18 του χρόνια), ενώ σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση υπό τον πρώην Αρχηγό της Αεροπορίας Ντούσαν Σίμοβιτς, γνωστό για τα αντιγερμανικά του αισθήματα.
Στο Βελιγράδι, για δύο ημέρες, οι Σέρβοι προέβαιναν σε απίστευτες βιαιοπραγίες εναντίον Γερμανών (διπλωματών και άλλων), Γιουγκοσλάβων γερμανικής καταγωγής και Ιταλών! Υπήρξαν και κάποιες παράπλευρες απώλειες. Σέρβοι πολίτες στο Βελιγράδι εξέλαβαν τον Σουηδό επιτετραμμένο για Γερμανό και τον ξυλοκόπησαν μέχρι αναισθησίας. Κροάτες και Σλοβένοι πάντως ήταν πιο συγκρατημένοι. Να σημειώσουμε ότι οι πέρα από κάθε όριο ενέργειες των Σέρβων υποκινούνταν και υποδαυλίζονταν από Βρετανούς πράκτορες...
Ο Γερμανός πρέσβης στον Κορυζή - Η έναρξη του πολέμου
Γύρω στις 5 π.μ. της 6ης Απριλίου 1941 (η ώρα διαφέρει σε άλλες πηγές), ο Γερμανός πρέσβης στην Ελλάδα, πρίγκιπας Victor von Erbach, μαζί με τον ελληνομαθή στρατιωτικό ακόλουθο Αντισυνταγματάρχη Clemm von Hohenberg επισκέφθηκαν τον πρωθυπουργό Κορυζή στο σπίτι του, μετά από τηλεφώνημα που είχε προηγηθεί. Ο von Hohenberg είχε μεγαλώσει στη Σμύρνη συναναστρεφόμενος Ελληνόπουλα. Μιλούσε άψογα Ελληνικά, μάλιστα μπορούσε να απαγγείλει στίχους από την «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια», τους οποίους είχε αποστηθίσει.
Ήταν φιλέλληνας, αλλά το καθήκον του ως Γερμανός τον υποχρέωνε να μεταφράσει το γερμανικό κείμενο(νότα, διπλωματική διακοίνωση δηλαδή),με το οποίο ενημερωνόταν ο Κορυζής ότι τα γερμανικά στρατεύματα θα εισβάλλουν στην Ελλάδα, λόγω της παρουσίας Βρετανών στη χώρα. Ο Κορυζής είπε στον φον Έρμπαχ να διαβιβάσει στην κυβέρνηση του, ότι η Ελλάδα «υπεραμυνόμενη του πατρίου εδάφους» θα αντιτάξει ένοπλη αντίσταση σε κάθε προσπάθεια των Γερμανών να εισβάλλουν σε ελληνικό έδαφος. Ο Κορυζής ενημέρωσε τον Γεώργιο Β’, τον Αρχιστράτηγο Παπάγο και τον Υπουργό Ασφαλείας Μανιαδάκη. Στις 7.00 π.μ. συνήλθε το Υπουργικό Συμβούλιο, υπό την προεδρία του Γεώργιου Β’. Ακολούθησαν διάγγελμα του βασιλιά και Ημερήσια Διαταγή του Παπάγου.
Το «δεύτερο Όχι» που έφερε την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα στις 6 Απριλίου του 1941 - Η Γραμμή Μεταξά και τα παρακάλια του Μουσολίνι
Πώς φτάσαμε στην Επιχείρηση «Μαρίτα»; Η επίσκεψη του Γερμανού πρέσβη στον Κορυζή και η εισβολή στην Ελλάδα των χιτλερικών στρατευμάτων - Οι δυνάμεις των αντιπάλων κατά την εισβολή
Ο τίτλος του σημερινού άρθρου θα μπορούσε να είναι διαφορετικός: «Το δεύτερο Όχι» ή «Το ξεχασμένο Όχι», αλλά προτιμήσαμε να χρησιμοποιήσουμε έναν τίτλο που παραπέμπει ευθέως στο θέμα του άρθρου. Τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, σαν σήμερα, πριν 85 χρόνια.
Η επιχείρηση «Μαρίτα»
Ο Χίτλερ προσπάθησε δύο φορές να προσεγγίσει την Ελλάδα. Μάλιστα, η πρώτη φορά ήταν το καλοκαίρι του 1940, πριν δηλαδή την ιταλική επίθεση. Απαίτησε την παραίτηση του βασιλιά Γεωργίου Β’, ως εκφραστή των βρετανικών συμφερόντων, κάτι που δεν έγινε βέβαια δεκτό.
Στη δεύτερη προσπάθειά του έχουμε αναφερθεί εκτενώς σε άρθρο μας. Αυτή έγινε τον Δεκέμβριο του 1940, όταν ο Ελληνικός Στρατός προέλαυνε στη Βόρειο Ήπειρο. Προσφέρθηκε, ως ειρηνοποιός, να στείλει γερμανικές δυνάμεις μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών και πρότεινε να διατηρήσει η Ελλάδα τα εδάφη της Βορείου Ηπείρου που είχε καταλάβει. Και αυτή όμως η προσπάθεια απέτυχε. Βλέποντας την πανωλεθρία του Μουσολίνι έδωσε εντολή να εκπονηθεί ένα σχέδιο εισβολής στην Ελλάδα. Αυτό έλαβε την κωδική ονομασία «Μαρίτα». Αυτό ήταν το όνομα της μικρής κόρης του Στρατηγού Άλφρεντ Γιοντλ, αρχηγού του Γραφείου Επιχειρήσεων των γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Η επιχείρηση «Μαρίτα» σχεδιάστηκε να γίνει τον Μάρτιο του 1941. Όταν το πληροφορήθηκε ο Μουσολίνι έγινε έξαλλος. Ζήτησε από τον Χίτλερ και κατόρθωσε, να αναβληθεί η εισβολή στην Ελλάδα για να πραγματοποιήσει την εαρινή επίθεση του, που υποτίθεται ότι θα τσάκιζε τους Έλληνες. Εκείνοι οι οποίοι τσακίστηκαν βέβαια ήταν οι Ιταλοί (Ύψωμα 731 κ.λπ.). Η γερμανική επίθεση στην Ελλάδα ήταν πλέον αναπόφευκτη. Θα επιμείνουμε και εδώ, ότι ο Χίτλερ, μην θέλοντας να δυσαρεστήσει τον Μουσολίνι καθυστέρησε να επιτεθεί στην Ελλάδα. Όπου και πάλι χρειάστηκε σχεδόν δύο μήνες μέχρι να καταλάβει και την Κρήτη. Ίσως αυτή η χρονική καθυστέρηση να ήταν ολέθρια τελικά για τους Γερμανούς.
Αυστραλοί στρατιώτες στην Ελλάδα το 1941 Πάντως, από τα τέλη του 1940 γερμανικά στρατεύματα μεταφέρθηκαν στη Ρουμανία, με τις στρατηγικής σημασίας πετρελαιοπηγές. Οι Ρουμάνοι κάλεσαν οι ίδιοι τον Χίτλερ να στείλει στρατεύματα στη χώρα τους, φοβούμενοι σοβιετική επίθεση. Στις 8 Φεβρουαρίου 1941 υπογράφτηκε στο Βουκουρέστι τριμερές σύμφωνο, μεταξύ Βουλγαρίας, Ρουμανίας και Γερμανίας και την 1η Μαρτίου 1941, η 12η Γερμανική Στρατιά, η οποία θα επωμιζόταν το κύριο βάρος της επίθεσης στην Ελλάδα μπήκε στο βουλγαρικό έδαφος και σε μία εβδομάδα η εμπροσθοφυλακή της έφτασε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Ήταν πλέον πασιφανές, ότι οι Γερμανοί ήταν έτοιμοι να εισβάλλουν στην Ελλάδα.
Η χώρα μας δεν πτοήθηκε και ο πρωθυπουργός Κορυζής που διαδέχτηκε τον Ιωάννη Μεταξά είπε ότι η Ελλάδα θα προέβαλε αντίσταση και εναντίον δεύτερης αυτοκρατορίας. Στο μεταξύ, οι Γιουγκοσλάβοι είχαν πυρετώδεις διαβουλεύσεις με τους Γερμανούς και στις 25 Μαρτίου 1941 αντιπροσωπεία τους υπέγραψε τη συμμετοχή της χώρας τους στις δυνάμεις του Άξονα. Ως ανταλλάγματα, οι Γιουγκοσλάβοι ζητούσαν την απόκτηση της Θεσσαλονίκης, τη μη διέλευση των γερμανικών στρατευμάτων από τη χώρα τους και τη μη συμμετοχή της Γιουγκοσλαβίας στον πόλεμο. Εύστοχα ο Δρ. Ιωάννης Σ. Παπαφλωράτος σημειώνει: «Το Βελιγράδι, για μία ακόμα φορά κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα μαχαίρωνε πισώπλατα την Αθήνα για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του». Ωστόσο, η συμπόρευση με τη Γερμανία προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στη Βελιγράδι. Petar II Karađorđević Στρατιωτικό κίνημα ανέτρεψε την κυβέρνηση Τσβέτκοβιτς, το πρωί της 27ης Μαρτίου και τον Αντιβασιλέα Παύλο και στη θέση του τοποθετήθηκε ο πρίγκιπας Πέτρος, που κηρύχθηκε ενήλικος (αν και είχε γεννηθεί στις 6/9/1923 και δεν είχε συμπληρώσει τα 18 του χρόνια), ενώ σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση υπό τον πρώην Αρχηγό της Αεροπορίας Ντούσαν Σίμοβιτς, γνωστό για τα αντιγερμανικά του αισθήματα.
Στο Βελιγράδι, για δύο ημέρες, οι Σέρβοι προέβαιναν σε απίστευτες βιαιοπραγίες εναντίον Γερμανών (διπλωματών και άλλων), Γιουγκοσλάβων γερμανικής καταγωγής και Ιταλών! Υπήρξαν και κάποιες παράπλευρες απώλειες. Σέρβοι πολίτες στο Βελιγράδι εξέλαβαν τον Σουηδό επιτετραμμένο για Γερμανό και τον ξυλοκόπησαν μέχρι αναισθησίας. Κροάτες και Σλοβένοι πάντως ήταν πιο συγκρατημένοι. Να σημειώσουμε ότι οι πέρα από κάθε όριο ενέργειες των Σέρβων υποκινούνταν και υποδαυλίζονταν από Βρετανούς πράκτορες...Α. ΚΟΡΥΖΗΣ
Ο Γερμανός πρέσβης στον Κορυζή - Η έναρξη του πολέμου
Γύρω στις 5 π.μ. της 6ης Απριλίου 1941 (η ώρα διαφέρει σε άλλες πηγές), ο Γερμανός πρέσβης στην Ελλάδα, πρίγκιπας Victor von Erbach, μαζί με τον ελληνομαθή στρατιωτικό ακόλουθο Αντισυνταγματάρχη Clemm von Hohenberg επισκέφθηκαν τον πρωθυπουργό Κορυζή στο σπίτι του, μετά από τηλεφώνημα που είχε προηγηθεί. Ο von Hohenberg είχε μεγαλώσει στη Σμύρνη συναναστρεφόμενος Ελληνόπουλα. Μιλούσε άψογα Ελληνικά, μάλιστα μπορούσε να απαγγείλει στίχους από την «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια», τους οποίους είχε αποστηθίσει.
Ήταν φιλέλληνας, αλλά το καθήκον του ως Γερμανός τον υποχρέωνε να μεταφράσει το γερμανικό κείμενο(νότα, διπλωματική διακοίνωση δηλαδή),με το οποίο ενημερωνόταν ο Κορυζής ότι τα γερμανικά στρατεύματα θα εισβάλλουν στην Ελλάδα, λόγω της παρουσίας Βρετανών στη χώρα. Ο Κορυζής είπε στον φον Έρμπαχ να διαβιβάσει στην κυβέρνηση του, ότι η Ελλάδα «υπεραμυνόμενη του πατρίου εδάφους» θα αντιτάξει ένοπλη αντίσταση σε κάθε προσπάθεια των Γερμανών να εισβάλλουν σε ελληνικό έδαφος. Ο Κορυζής ενημέρωσε τον Γεώργιο Β’, τον Αρχιστράτηγο Παπάγο και τον Υπουργό Ασφαλείας Μανιαδάκη. Στις 7.00 π.μ. συνήλθε το Υπουργικό Συμβούλιο, υπό την προεδρία του Γεώργιου Β’. Ακολούθησαν διάγγελμα του βασιλιά και Ημερήσια Διαταγή του Παπάγου. Μία από τις σπάνιες φωτογραφίες του Γερμανού πρέσβη Έρμπαχ Ο Χίτλερ βρήκε ως αφορμή για να κηρύξει τον πόλεμο στην Ελλάδα, την παρουσία Βρετανών στη χώρα. Ήταν κάτι που φοβόταν ο Μεταξάς, ο οποίος απέφευγε να δεχτεί βρετανικά στρατεύματα στη χώρα. Όσο για τη «Γραμμή Μεταξά» χρειαζόταν τουλάχιστον 12 Μεραρχίες για να καλυφθεί. Οριακά όμως συγκεντρώνονταν 8 (6 ελληνικές και 2 βρετανικές).
Οι Βρετανοί είχαν υποσχεθεί σε συσκέψεις που έλαβαν χώρα τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο 100.000 άντρες, τμηματικά και 5-6 Μοίρες αεροσκαφών. Ακόμα όμως και η πλήρης επάνδρωση της «Γραμμής Μεταξά» δεν μπορούσε να καλύψει το κενό στο αριστερό άκρο της, στο όρος Μπέλες (Κερκίνη). Αν οι Γερμανοί περνούσαν από εκεί, ο δρόμος για τη Θεσσαλονίκη ήταν ανοιχτός. Τυχόν κατάληψη της συμπρωτεύουσας σήμαινε διακοπή κάθε επαφής των δυνάμεων Μακεδονίας-Θράκης, με τις μονάδες που μάχονταν στην Ήπειρο... Ένα από τα οχυρά της Γραμμής Μεταξά Η άμυνα της Ελλάδας - Οι γερμανικές δυνάμεις
Η διάταξη των ελληνοβρετανικών δυνάμεων στο ανατολικό μέτωπο είχε ως εξής:
α) Ζώνη Επιχειρήσεων Δυτικής Θράκης με την Ταξιαρχία Έβρου, αποτελούμενη από τρία Τάγματα προκάλυψης και έναν Λόχο πολυβόλων στο οχυρό Νυμφαίας (17 χλμ. βόρεια της Κομοτηνής).
Διοικητής της ήταν ο Ιωάννης Ζήσης, Υποστράτηγος, ο οποίος αυτοκτόνησε στα Ύψαλα της Ανατολικής Θράκης, όπου είχε καταφύγει η Ταξιαρχία του. Εκεί αφοπλίστηκε από τους Τούρκους και πληροφορήθηκε ότι οι άντρες του θα παραμείνουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μέχρι το τέλος του πολέμου
β) Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας (ΤΣΑΜ), υπό τον Αντιστράτηγο Κωνσταντίνο Μπακόπουλο, που περιλάμβανε τον κύριο όγκο των παραμεθόριων οχυρώσεων. Ο ρόλος των δυνάμεων του ΤΣΑΜ ήταν η άμυνα της γραμμής Μπέλες - ποταμού Νέστου.
Εάν η άμυνα γινόταν αδύνατη, οι δυνάμεις αυτές θα υποχωρούσαν προς τη Θεσσαλονίκη και πέρα από τον ποταμό Αξιό, προς την Καβάλα ή και την Αμφίπολη.
γ) Τμήμα Στρατιάς Κεντρικής Μακεδονίας (ΤΣΚΜ) υπό τον έφεδρο Αντιστράτηγο Ιωάννη Κωτούλα, που αργότερα αντικαταστάθηκε. Την αποτελούσαν υπολείμματα παλαιών μονάδων, νεοσχηματισθείσες μονάδες και τμήματα εφεδρειών. Έδρα του ήταν η Κοζάνη και αποστολή του η άμυνα της Κεντρικής Ελλάδας από πιθανή γερμανική επίθεση μέσω Γιουγκοσλαβίας. Η γραμμή ξεκινούσε από το όρος Καϊμακτσακλάν (Βόρας) και συνέχιζε προς: λίμνες Βεγορίτιδα και Πετρών - ανατολικές υπώρειες του Βερμίου - διάβαση Χάνοβας και έφτανε ως τον Θερμαϊκό Κόλπο. Γραμμή Μεταξά Το Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα (ΒΕΣ) υπό τον Αντιστράτηγο Μέιτλαντ Ουίλσον, που περιλάμβανε εκτός από τους Βρετανούς, Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς άνδρες, που φημίζονταν για τη μαχητική τους ικανότητα. Τα διαθέσιμα άρματα μάχης ήταν 104 (ελαφρά Vickers και μέσα τύπου Α10 και Α13). Αυτά αποδείχτηκαν ακατάλληλα για τα κακοτράχαλα ελληνικά εδάφη, λόγω έλλειψης ελαστικότητας των ερπυστριών. Η RAF είχε στείλει στην Ελλάδα περίπου 80 αεροσκάφη (βομβαρδιστικά, ελαφρά βομβαρδιστικά, καταδιωκτικά και βομβαρδιστικά νυκτός). H. M. Wilson Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Ελληνικού Στρατού ήταν η έλλειψη επιτελικών αξιωματικών, οι περισσότεροι από τους οποίους βρίσκονταν στο αλβανικό μέτωπο. Οι έφεδροι αξιωματικοί που αποτελούσαν το 80% του συνόλου αποδείχτηκαν άξιοι αντικαταστάτες τους. Οι Διοικητές Λόχων, ως επί το πλείστον, μόλις είχαν αποφοιτήσει από τις Στρατιωτικές Σχολές. Τα πυρομαχικά δεν επαρκούσαν, εκτός από τις πυροβολαρχίες θέσης των οχυρών, που είχαν κατά μέσο όρο 1.000 βλήματα ανά πυροβόλο (ενώ το σχέδιο προέβλεπε 2.500). Θα σκεφτούν ορισμένοι, ότι 1.000 βλήματα αντί για 2.500 είναι πολύ λίγα. Όταν όμως, στις υπόλοιπες πυροβολαρχίες αντιστοιχούσαν 100-150 βλήματα ανά πυροβόλο, οι πυροβολαρχίες θέσης ήταν, για τα δεδομένα, πολύ καλά εξοπλισμένες. Τα οχυρά των Σερρών Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των Ελλήνων ήταν το υψηλό τους φρόνημα, ιδιαίτερα στα οχυρά της «Γραμμής Μεταξά». Για τις βρετανικές μονάδες, ο ιστορικός Νίκος Γιαννόπουλος γράφει ότι ήταν εμπειροπόλεμες και συνεχίζει: «Το μεγαλύτερο μέρος τους αποτελείτο από σκληροτράχηλους Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς, οι οποίοι έχαιραν μεγάλης εκτίμησης μεταξύ των Ελλήνων συμπολεμιστών τους και ήταν γνωστοί για τη σταθερότητα και τη συνοχή τους κάτω από αντίξοες συνθήκες».
Οι Γερμανοί, από την άλλη πλευρά ήταν σαφώς πιο πολυάριθμοι. Η 12η Στρατιά, υπό τον Στρατάρχη φον Λιστ που εισέβαλε στην Ελλάδα απαρτιζόταν από: α) το 18ο Ορεινό Σώμα Στρατού (Αντιστράτηγος Μπέεμε), β) το 30ο Σώμα Στρατού (Αντιστράτηγος Χάρτμαν), γ) το 40ο Τεθωρακισμένο Σώμα (Αντιστράτηγος Σούμε), δ) την 1η Ομάδα Τεθωρακισμένων (Στρατηγός Κλάιστ και ε) το 41ο Τεθωρακισμένο Σώμα (Αντιστράτηγος Ράινχαρτ). Έλληνες στρατιώτες με Γερμανό πολεμικό ανταποκριτή έξω από τα Ιωάννινα Οι ελληνικές εφεδρείες υπήρχαν στα χαρτιά ή ούτε καν σ’ αυτά… Την ίδια ώρα οι Γερμανοί είχαν την εφεδρεία στρατιάς, που περιλάμβανε το 50ο Σώμα Στρατού με τις 46η, 76η και 198η Μεραρχίες Πεζικού και τη 16η Τεθωρακισμένη Μεραρχία, με έδρα τη Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας.
Παράλληλα και η υπεροχή στον αέρα των Γερμανών ήταν συντριπτική, καθώς είχαν στη διάθεσή τους το VIII Σώμα Αεροπορίας υπό τον Πτέραρχο Ριχτχόφεν, με δύναμη 650 αεροσκαφών: (280 μέσα βομβαρδιστικά, 150 βομβαρδιστικά καθέτου εφορμήσεως, τα γνωστά Stuka, 90 μονοκινητήρια, τα Bf109, 90 δικινητήρια καταδιωκτικά, τα Bf 110 και 40 αναγνωριστικά). Μετά το πραξικόπημα στη Γιουγκοσλαβία προστέθηκαν και άλλα, με τον συνολικό αριθμό αυτών που ήταν διαθέσιμα για την Ελλάδα να φτάνει τα 800! Υπήρχαν επίσης διαθέσιμα 310 ιταλικά αεροσκάφη, σε Ιταλία και Αλβανία.
Σύμφωνα με τον έγκριτο συγγραφέα Νίκο Πρωτονοτάριο: «Η αυτοπεποίθηση των Γερμανών την εποχή εκείνη κυμαινόταν σε υψηλά επίπεδα. Ο Γερμανικός Στρατός είχε συντρίψει την Πολωνία, είχε νικήσει τη Γαλλία και το βρετανικό εκστρατευτικό σώμα σε ελάχιστο χρόνο και βρισκόταν ήδη υπό την πρώτη αναδιοργάνωσή του με νέα ισχυρότερα όπλα. Χαρακτηριστικό αυτής της αυτοπεποίθησης ήταν η απόφαση να εξαπολύσουν την επίθεση χωρίς ιδιαίτερη προπαρασκευή, μια ενέργεια παρακινδυνευμένη, ιδιαίτερα, αφού στρεφόταν εναντίον προετοιμασμένων αμυντικών θέσεων.
Πηγές: Δρ. Ιωάννης Σ. Παπαφλωράτος, «Η ιστορία του Ελληνικού Στρατού (1833-1949)», Τόμος ΙΙ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΑΚΚΟΥΛΑ, 2014.
ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, «Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ «ΟΧΙ», HISTORICAL QUEST, ΑΘΗΝΑ 2015.
JOHN C. CARR, «Η ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 1940-1941», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ, 2014.
Οι δηλώσεις του Ρώσου ΥΠΕΞ έγιναν μετά την τηλεφωνική του επικοινωνία με τον Ιρανό ομόλογό του Σε αυστηρό ύφος ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, απηύθυνε μήνυμα προς τις ΗΠΑ, μετά και τις σκληρές δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ κατά του Ιράν. Ο κ.Λαβρόφ κάλεσε τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τη «γλώσσα των τελεσιγράφων» και να επιστρέψουν στη διπλωματία, με στόχο την αποκλιμάκωση των διεθνών εντάσεων. Οι δηλώσεις έγιναν μετά την τηλεφωνική επικοινωνία του Ρώσου ΥΠΕΞ με τον Ιρανό ομόλογό του Αμπάς Αραγτσί, κατά την οποία οι δύο πλευρές συζήτησαν τις εξελίξεις στην περιοχή και τις προοπτικές επανέναρξης διαπραγματεύσεων. Σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών, η Μόσχα εξέφρασε την ελπίδα ότι οι διεθνείς προσπάθειες αποκλιμάκωσης θα αποδώσουν, τονίζοντας πως αυτό θα ήταν εφικτό μόνο με την εγκατάλειψη πιεστικών τελεσιγράφων και την επιστροφή σε πολιτικές συνομιλίες. « Η ρωσική πλευρά εξέφρασε την ελπίδα οι προσπάθειες που καταβάλλουν ορισμένες χώρες για την αποκλιμάκω...
Με τη μεσολάβηση του τότε υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, Σπήλιου Λιβανού, έγινε το «ρουσφέτι» που ζητούσε ο τότε υπουργός Μεταφορών, Κώστας Αχ. Καραμανλής , όπως είχε αποκαλύψει το documentonews στο χθεσινό δημοσίευμα « ΟΠΕΚΕΠΕ: Γιατί κατηγορείται ο Κώστας Αχ. Καραμανλής για κακούργημα ». Όπως αποκαλύπτεται από τη δικογραφία που διαβίβασε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στη Βουλή την Παρασκευή με το αίτημα της άρσης της ασυλίας 11 βουλευτών, μεταξύ των οποίων ο Κώστας Αχ Καραμανλής, συνομιλώντας ο τότε πρόεδρος ΟΠΕΚΕΠΕ Δημήτρης Μελάς με τον συνεργάτη του Σπήλιου Λιβανού, Παυσανία Αγρεβή, ο Μελάς εξηγεί πως υπήρξε σύσκεψη παρουσία του Λιβανού και συνεργατών του Καραμανλή, σε σχέση με όσα ζητούσε ο τελευταίος. Και όταν ρωτήθηκε «πώς θα το τρέξουμε αυτό για να το φτιάξουμε», ο Μελάς πρότεινε να το αναλάβει το ζήτημα ο ίδιος ο υπουργός. «Όταν είχαν έρθει κάποιοι απ΄τον Καραμανλή σε μία σύσκεψη» «Κοίταξε να σου πω κάτι» λέει ο Μελάς στον συνομιλητή του. «Τότε είχε γίνει μια συζήτηση ότ...
Διακόσια μίλια μέσα στο εχθρικό έδαφος, η ελίτ των ΗΠΑ ανατίναξε δικά της αεροσκάφη για να σώσει έναν τραυματισμένο αξιωματικό Ενώ ο κόσμος παρακολουθούσε τις εκτοξεύσεις πυραύλων, η καρδιά του πολέμου χτύπησε στα 7.000 πόδια υψόμετρο, στην επαρχία Kohgiluyeh του Ιράν. Οι New York Times επιβεβαίωσαν ότι η SEAL Team 6, η μονάδα που εξόντωσε τον Όσαμα Μπιν Λάντεν, πάτησε ξανά το πόδι της σε «απαγορευμένο» έδαφος για την πιο σύνθετη επιχείρηση διάσωσης (CSAR) στην ιστορία των ΗΠΑ Ο Αμερικανός αξιωματικός οπλικών συστημάτων (WSO) εκτινάχθηκε από το F-15E του στις 3 Απριλίου, όταν το μαχητικό χτυπήθηκε από την ιρανική αεράμυνα. Για περισσότερες από 24 ώρες, ο άνθρωπος αυτός έγινε ο «νούμερο ένα» καταζητούμενος στο Ιράν. Unmute Remaining Time - 0:00 Fullscreen Με ένα πιστόλι στο χέρι και εκπαίδευση επιβίωσης (SERE), κρύφτηκε σε μια σχισμή βράχου στις κορυφές των βουνών Ζάγρος. Από κάτω του, εκατοντάδες Basij (η πολιτοφυλακή του Ιράν) και μέλη των φυλών Bakhtiari «χτένι...
Σχόλια