Η Ελληνική σημαία για την οποία έχουν θυσιαστεί και έχουν δώσει το αίμα τους δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων ηρώων αγωνιστών στα πεδία των μαχών έχει αλλάξει αρκετές φορές μορφές ή τύπους μέχρι να πάρει την σημερινή τελική της μορφή. Πριν τον ξεσηκωμό του Γένους το 1821 υπήρχε μια μεγάλη ποικιλία από σημαίες. Μερικά παραδείγματα είναι η σημαία του Ρήγα Φεραίου (ερυθρό μαύρο λευκό με το ρόπαλο του Ηρακλή και τρείς σταυρούς), η σημαία του Λάμπρου Κατσώνη με τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη σε λευκή σημαία με κυανό σταυρό, ενώ Κολοκοτρωναίοι από τα τέλη του 18ου αιώνα, χρησιμοποιούσαν άσπρη σημαία με γαλάζιο σταυρό, την οποία από το 1806 χρησιμοποιούσε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ακόμα ο Μάρκος Μπότσαρης στο Σούλι υψώνει στις 26 Οκτωβρίου του 1820 λευκή σημαία με τον Άγιο Γεώργιο και την επιγραφή «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΠΑΤΡΙΣ» με δάφνη στη μέση. Η σημαία του λευκού σταυρού σε μπλε φόντο χρησιμοποιήθηκε στην εξέγερση της Μακεδονίας υπό τους Νικοτσάρα και Σταθά το 1807. Αυτή ευλογήθηκε και υψώθηκε το 1807 στη Μονή Ευαγγελιστρίας στη Σκιάθο. Σ’ αυτή ο ηγούμενος Νήφων όρκισε τους οπλαρχηγούς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Ανδρέα Μιαούλη,, Γιάννη Σταθά, Νικοτσάρα, τον Σκιαθίτη διδάσκαλο του Γένους Επιφάνιο-Στέφανο Δημητριάδη, τους Λαζαίους, τον Αναστάσιο Καρατάσο, τον Νικόλαο Τσάμη και πολλούς άλλους. Στην έκρηξη της Επανάστασης και συγκεκριμένα κυρίως στο πρώτο έτος της Επανάστασης Επανάστασης λόγω της απουσίας ενιαίας διοίκησης ο κάθε οπλαρχηγός, εμπνευσμένος από το πάθος της ελευθερίας, τις ανάλογες ιστορικές του γνώσεις, τη θρησκευτική του προσήλωση, τις τοπικές του παραδόσεις και το μένος για τους Τούρκους και Τουρκαλβανούς χρησιμοποιούσε την δική του σημαία. Κύριο όμως χαρακτηριστικό ήταν ο Σταυρός δείχνοντας έτσι την μεγάλη θρησκευτική ευλάβεια των οπλαρχηγών της Επανάστασης.
Η παλαιότερη από τις επαναστατικές σημαίες, αν εξαιρέσουμε τις ήδη υπάρχουσες πριν από την Επανάσταση, ήταν αυτή της Φιλικής Εταιρείας. Αυτή δημιουργήθηκε σύμφωνα με τις οδηγίες του Παλαιών Πατρών Γερμανού από λευκό ύφασμα και έφερε τα σύμβολα του εφοδιαστικού των ιερέων της Φιλικής Εταιρείας (τον ιερό δεσμό με τις 16 στήλες).Από πάνω δέσποζε ο κόκκινος σταυρός, περιβαλλόμενος από στεφάνι κλαδιών ελιάς ενώ από κάτω από το σταυρό υπήρχαν δύο λογχοφόρες σημαίες με τα αρχικά ΗΕΑ και ΗΘΣ (Ή Ελευθερία ή Θάνατος). Πολλές φορές συναντάμε και διάφορες παραλλαγές όπως είναι η ανεστραμμένη ημισέληνος. Το Αχαϊκό Διευθυντήριο φρόντισε να κατασκευάσει και να διανείμει αρκετές Φιλικές σημαίες στα στρατόπεδα της Πελοποννήσου. Μία από αυτές υψώθηκε το 1821 στην Ήλιδα,. Σ' αυτήν τη σημαία ορκίζονταν, ενώπιον του ιερέα και του ευαγγελίου, οι χιλιάδες μυημένοι μαχητές στη Φιλική Εταιρεία .Ακόμα σημαντικό είναι το γεγονός ότι είχε προταθεί να είναι η επίσημη σημαία της Επανάστασης και του μετέπειτα νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους .
Η πρώτη, όμως, σαφώς επαναστατική σημαία είναι αυτή που υψώθηκε περήφανα στο Ιάσιο της Μολδαβίας στις 22 Φεβρουαρίου του 1821 από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και ευλογήθηκε από το Μητροπολίτη Βενιαμίν στη Μονή των Τριών Ιεραρχών τέσσερις μέρες μετά. Η τρίχρωμη αυτή σημαία (μαύρο-άσπρο-κόκκινο) είχε προταθεί από το Νικόλαο Υψηλάντη και άλλους Φιλικούς. Από τη μια πλευρά έφερε το μυθικό αναγεννώμενο φοίνικα με την επιγραφή «ΕΚ ΤΗΣ ΣΤΑΚΤΗΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΕΝΝΩΜΑΙ» , ενώ από την άλλη έφερε ερυθρό σταυρό πλαισιωμένο από στεφάνι δάφνης και την επιγραφή «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ», ( η πλήρης επεξήγησή της περιγράφεται στους Νόμους Στρατιωτικούς στα άρθρα ΙΑ΄ και ΙΒ΄). Κάτω από αυτήν τη σημαία δοξάστηκε και θυσιάστηκε ο Ιερός Λόχος στο Δραγατσάνι και μ' αυτή έγινε ολοκαύτωμα στη Μονή του Σέκου. Επιπλέον μια παραλλαγή της σημαίας ήταν η πίσω πλευρά, αντί της δάφνης, να φέρει τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη. Αυτή τη σημαία έφεραν και οι Μαυροφόροι του Υψηλάντη, το πρώτο τακτικό ελληνικό στρατιωτικό σώμα της Ανεξαρτησίας και γι' αυτούς, το λευκό συμβόλιζε την αδελφότητα, το κόκκινο τον πατριωτισμό και το μαύρο τη θυσία. Παρόμοια σημαία υψώθηκε και στον Πύργο του Ζαφειράκη, κατά την εξέγερση τηςΝάουσας το 1822, μετά το τέλος της δοξολογίας, ενώ διάφοροι άλλοι οπλαρχηγοί προσέθεσαν την επιγραφή «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ».Ευρύτατα διαδεδομένη κυρίως στον ναυτικό αγώνα ήταν η σημαία των Σπετσών που ήταν χρώματος κυανού και γύρω περιβαλλόταν από ταινία ερυθρά. Στο μέσο έφερε σταυρό που πατούσε σε μια ανεστραμμένη ημισέληνο. Από τη βάση του σταυρού υψώνονταν στη μία πλευρά άγκυρα, και γύρω της ήταν τυλιγμένο ένα φίδι, που του έτρωγε τη γλώσσα μια κουκουβάγια. Στην άλλη πλευρά είχε λόγχη και έφερε την επιγραφή «Ελευθερία ή Θάνατος». Τα σύμβολα και η επιγραφή ήταν ερυθρού χρώματος. Ο σταυρός δήλωνε την δικαιοσύνη του αγώνα, η ανεστραμμένη ημισέληνος την μελλοντική πτώση του Οθωμανικού κράτους, η άγκυρα την σταθερότητα του αγώνα, το φίδι την ιερότητα του σκοπού και η κουκουβάγια την φρόνηση στην διεξαγωγή του αγώνα. Τα σύμβολα αυτά προέρχονταν από τη Φιλική Εταιρεία και σε διάφορες μορφές υπάρχουν στα εφοδιαστικά των Φιλικών.
Είναι ιδιαίτερα σημαντική η παρουσία του αναγεννώμενου φοίνικα στη σημαία του Υψηλάντη το μυθικό πτηνό που έκανε φωλιά από ξύλα τα οποία καίγονταν από τον ήλιο για να αναγεννηθεί λίγες ώρες μετά. Στην κυρίως Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε η κυανή με την Αγία Τριάδα και τους Άγιους Γεώργιο και Δημήτριο και κάτω, με χρυσά γράμματα, «ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», . Παράλληλα, όταν η Α΄ Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου έφερε στο προσκήνιο το θέμα της καθιέρωσης σημαίας, αποφασίστηκε να μη χρησιμοποιηθεί η σημαία αυτή λόγω του αφορισμού που υπέστη ο Αλέξανδρος Υψηλάντης από τον οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ (αφού πρώτα απειλήθηκε η ζωή χιλιάδων Ελλήνων που θα είχαν να αντιμετωπίσουν ως αντίποινα σφαγές και διωγμούς), αλλά και λόγω των φιλικών συμβόλων που έφερε.
Σαν επίλογο μπορούμε να αναφέρουμε ότι οποιαδήποτε και αν ήταν η σημαία κάτω από την οποία καλούνταν να πολεμήσουν οι Έλληνες μαχητές , το πνεύμα της αυτοθυσίας ,της μαχητικότητας καθώς και της πίστης στο δίκαιο και Ιερό αγώνα είναι αυτό που κυριαρχούσε στις καρδιές των Ελλήνων μαχητών. Είναι τα σύμβολά που υπενθυμίζουν κάθε μέρα σε κάθε Έλληνα πολίτη τις αξίες για τις οποίες πολέμησαν και έδωσαν την ζωή τους οι ένδοξοι πρόγονοί μας σε πλήρη αντίθεση με τα κάθε λογής ανθελληνικά αριστεροκουλτουριάρικα απολιθώματα που δεν διστάζουν να χύνουν το δηλητήριό τους σε κάθε τι Εθνικό.
πηγη:http://www.antepithesi.gr
Σχόλια