Άλλες φορές τα βιβλία αναφέρονται ελάχιστα στο Πολίτευμά της Αρχαίας Σπάρτης, άλλοτε έχουνε εκτενή «ενημέρωση» για το πόσο δικτατορικό ήταν. Είναι όμως η πραγματικότητα έτσι; Γιατί τέτοιο μένος ενάντια στην Πολιτεία της Αρχαίας Σπάρτης; Θα τα αναλύσουμε στην συνέχεια. Ας περάσουμε στον πληθυσμό της Σπάρτης που κατοικούσε σε όλη την εδαφική περιφέρεια που άνηκε σε αυτήν.
1α)Η πρώτη κατηγoρία είναι οι Είλωτες. Ήταν υποτελείς των Λακεδαιμονίων, και με βάση τους αρχαίους συγγραφείς προέρχονταν από την πόλη Έλους. Πολλοί Έλληνες, έχουν την εντύπωση ότι οι Είλωτες δεν ήταν τίποτε άλλο παρά αντικείμενα που αγοράζονταν και πωλούνταν, ισχύει όμως κάτι τέτοιο; Καταρχήν, ας μην τους μπερδέψουμε με τους δούλους της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, καθώς οι Είλωτες της Σπάρτης ήσαν γηγενείς, που φυσικά μιλούσαν την ελληνική γλώσσα και είχαν πέσει στην κατηγορία των υποτελών, όταν τους κατέκτησαν οι Σπαρτιάτες, για αυτόν τον λόγο έγιναν και ελάχιστες εξεγέρσεις. Το ότι οι Είλωτες ήσαν γηγενείς, είναι μια θεμελιώδης διαφορά, γιατί σε αντίθεση όπως είπαμε με τους δούλους αθηναϊκού τύπου, μπορούσαν να αναπαράγονται, τελούσαν γάμους, σχημάτιζαν οικογένεια, και το κυριότερο, δεν πωλούνταν στην αγορά. Πράγματα τα οποία, ούτε τολμούσαν να ονειρευτούν οι δούλοι στην Αθήνα. Επιπλέον, οι Είλωτες ζούσαν σε αγροκτήματα, τα οποία καλλιεργούσαν και είχαν υποχρέωση από τον νόμο να δίνουν από κάθε κλήρο εις τον κύριόν τους 82 μεδίμνους(αρχαίο μέτρο χωρητικότητας) σιτηρών. Απαγορευόταν αυστηρώς από τον Σπαρτιατικό Νόμο να απαιτήσει ο κύριος περισσότερα αγαθά από τους Είλωτες. Με την Ρήτρα αυτή του Λυκούργου συμπεραίνουμε ότι οι Είλωτες μπορούσαν να φτιάξουν και δική τους περιουσία.
1β)Η Σπάρτη στράτευε τους Είλωτες στην ξηρά ελαφρά οπλισμένους, και στην θάλασσα σαν κωπηλάτες στον στόλο. Επίσης κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου οι Είλωτες πολέμησαν στο πλευρό των Σπαρτιατών και σαν οπλίτες. Στις περιπτώσεις αυτές οπού οι Είλωτες στρατεύονταν και πολεμούσαν, ήταν δυνατόν να τους δοθεί η ελευθερία τους εκ μέρους της Πολιτείας. Οι Είλωτες αυτοί ονομάζονταν Νεοδαμώδεις.
1γ) Επίσης, κάτι που πρέπει να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον είναι ότι ενώσεις ανάμεσα σε Σπαρτιάτες και Είλωτες, επιτρέπονταν σε σημείο μάλιστα που η Πολιτεία μπορούσε να επιλέξει κάποια από τα τέκνα αυτά ώστε να λάβουν την Σπαρτιατική παιδεία, καθώς και την περίφημη Αγωγή. Αυτοί ήταν οι Μόθακες, που πολλοί από αυτούς έδειξαν πίστη και αφοσίωση προς την Σπάρτη. Αυτά τα οποία αναλύσαμε μέχρι στιγμής, αποδεικνύουν το πόσο πιο άρτια οργανωμένη ήταν η Σπάρτη, σε αντίθεση με την «Δημοκρατική» Αθήνα!
2)Οι Περίοικοι σχημάτιζαν ανεξάρτητες κοινότητες γύρω από την Λακωνία, μπορεί να είχαν τοπική αυτονομία, αλλά ήταν πλήρως εξαρτημένες από το Σπαρτιατικό Κράτος στα πολεμικά, και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Αυτό είναι λογικό γιατί οι Περίοικοι αποτελούσαν μέρος του Σπαρτιατικού Κράτους. Οι Περίοικοι ασκούσαν τις τέχνες και το εμπόριο, κατασκευάζοντας περιζήτητα έργα της λακωνικής σιδηροποιίας, καθώς και άλλα υψηλής ποιότητας τεχνουργήματα. Επίσης ασχολούνταν και με την κτηνοτροφία και με τον αναδασμό της Γης, εξαιτίας όλων αυτών των δραστηριοτήτων που αναφέραμε οι Περίοικοι ήταν κάτοχοι νομισμάτων, κάτι που απαγορευόταν ρητά στους Σπαρτιάτες.
3)Οι Όμοιοι ήταν οι γνήσιοι Σπαρτιάτες πολίτες, κατείχαν δεσπόζουσα θέση, ενώ ακολουθούν κατά σειρά οι προηγούμενες τάξεις που ανέφερα. Οι Όμοιοι λοιπόν αποτελούν το πιο ακραίο παράδειγμα απορρίψεως των οικονομικών δραστηριοτήτων σε ολόκληρη την Ελληνική Ιστορία. Οι Σπαρτιάτες ήσαν οι κύριοι της Γης, αλλά δεν την καλλιεργούσαν οι ίδιοι. Έτσι, όντας απαλλαγμένοι από κάθε είδους οικονομικής δραστηριότητας αφοσιώνονταν αποκλειστικά στην στρατιωτική εκπαίδευση. Το κράτος έθετε έναν στόχο στην ζωή των Όμοιων: Να γίνουν στρατιώτες πρόθυμοι, να υπακούουν στους νόμους, τους ανώτερους τους, τους Αρχηγούς του, καθώς και να πολεμούν με ύψιστη πειθαρχία και τάξη. Αποτέλεσαν, και κατά την γνώμη μου συνεχίζουν να αποτελούν τα πρότυπα ενός οπλίτη ταγμένο σε έναν ιερό σκοπό!
Σε ηλικία 7 ετών, το Σπαρτιατόπουλο απομακρύνονταν από την οικογένειά του, χωρίς βέβαια να μην έχει επαφές μαζί της, πλέον όμως την εκπαίδευσή του την αναλάμβανε το Κράτος. Η Γυμναστική και η πειθαρχία ήταν τα κύρια γνωρίσματα της εκπαίδευσης, καθώς η ομαδικότητα και οι τρόποι επιβίωσης με αποτέλεσμα να διευρύνουν τις σχέσεις μεταξύ των συντρόφων, αλλά και την πειθαρχία και τον σεβασμό προς τους μεγαλύτερούς του. Αφού πέρναγε την εκπαίδευση αυτή, σε ηλικία 20 ετών η Αγωγή έφθανε στο τέλος της.
Τότε έπρεπε να νυμφευθεί, και μέχρι την ηλικία των 30 ετών ζούσε μαζί με τους συντρόφους του στα κοινά συσσίτια. Να τονίσουμε, ότι αν κάποιος Όμοιος δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στην τακτική συνεισφορά στα κοινά συσσίτια, έπεφτε εις κατώτερη τάξη, τους λεγόμενους Υπομείονες, πράγμα που σήμαινε ότι έχαναν τα δικαιώματα του Σπαρτιάτη Πολίτη.
πηγη:http://www.antepithesi.gr
Σχόλια